Wapń jako czynnik przeciwdziałający szkodliwemu działaniu związków metali
Wapń pozbawia właściwości trujących związki żelaza, magnezu, sodu i miedzi. Działanie to jest szczególnie wyraźne w stosunku do związków żelaza. Są one łatwo rozpuszczalne w wodzie kwaśnej i łatwe do zauważenia jako metalicznie połyskujące mieniące się błonki powierzchniowe lub jako rdzawobrunatny płatkowaty osad. Rozpuszczone w kwaśnej wodzie związki żelaza stykają się (zwłaszcza w zimochowach) z czułym na kwaśny odczyn nabłonkiem okrywającym skrzela ryb. Tworzy się wówczas nalot, który pokrywa skrzela i utrudnia rybom oddychanie, co może powodować liczne śniecia. Wapno wsypywane do dopływu wody zapobiega temu niebezpieczeństwu. Błonki tworzone przez związki żelaza znajdujące się na powierzchni wody są bardzo podobne do błony wytwarzanej przez rozlany olej. Różnią się tym, że po rozerwaniu takiej błony poszczególne plamy olejowe łączą się bardzo szybko z powrotem, natomiast błonki związków żelaza tworzą kanciasto odgraniczone plamy rozdzielone wolnymi miejscami.